کلبه برفی من

دختری از تبار برف

 

آن مي که حيات جاودانيست بخور
سرمايه  لذت  جواني است بخور
سوزنده چو آتش است ليکن غم را
سازنده چو آب زندگاني است بخور

 

 

اين  اهل  قبور  خاک  گشتند  و غـبار
هر   ذره   ز   هر   ذره   گرفـتـند  کـنار
آه اين چه شراب است که تا روز شمار
بيخود  شده  و  بي‌خبرند از همـه کار
***

  
نویسنده : دختر زمستان ; ساعت ۱٠:٥٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ آذر ۱۳۸۳
تگ ها :