کلبه برفی من

دختری از تبار برف

 

گر مي نخوري طعنه مزن مستانرا

بـنياد  مکن  تو  حيله  و دستانرا
تو غره بدان مشو که مي مينخوري
صد لقمه خوري که مي غلام‌ست آنرا

 

 

مائيم و مي و مطرب و اين کنج خراب
جان و دل و جام و جامه در رهن شراب
فارغ  ز  اميد  رحـمـت  و  بيم عذاب
آزاد  ز  خاک  و  باد  و  از آتـش و آب

  
نویسنده : دختر زمستان ; ساعت ٩:٠۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱ آذر ۱۳۸۳
تگ ها :