کلبه برفی من

دختری از تبار برف

 

يكي  ديوانه اي آتش  بر افروخت

زآن  هنگامه   جان  خويش  را سوخت

  همه  خاكسترش   را باد  مي برد

 وجودش   را  جهان   از ياد مي برد

  تو همچون   آتشي  اي  عشق   جانسوز

من آن ديوانه   مرد  آتش  افروز

  من  آن  ديوانه  آتش  پرستم

  در  اين آتش  خوشم   تا  زنده  هستم

  بزن  آتش   به  عود  استخوانم

  كه بوي  عشق   برخيزد   ز  جانم

  خوشم    با  اين چنين   ديوانگي ها

  كه مي خندم  به آن   فرزانگي ها

به غير  از  مردن و  از ياد  رفتن

  غباري   گشتن  و  بر باد   رفتن

 در اين عالم   سرانجامي نداريم

 چه  فرجامي ؟  كه  فرجامي نداريم

  لهيبي   همچو  آه  تيره روزان

  بساز  اي  عشق  و جانم  را  بسوزان

  بيا  آتش  بزن   خاكسترم كن

  مسم  در بوته هستيي  زرم كن

 

كساني كه بدون دليل معين به يكديگر اعتمادندارند ، به خويشتن خويش نيز بي اعتمادند . فردريش تئودور وشير ( نويسنده آلماني )

  
نویسنده : دختر زمستان ; ساعت ۱۱:٢٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٢ مهر ۱۳۸۳
تگ ها :